Nomenclatuur van organische chemicaliën

Vroeger werd de bekende organische stof verkregen uit dieren, planten en andere organismen, daarom wordt dit type verbinding organische stof genoemd. Rond 1820 hadden wetenschappers veel organische stoffen kunstmatig gesynthetiseerd met anorganische stoffen, zoals ureum [CO(NH2)2], azijnzuur (CH3COOH), vet, enzovoort. Daarmee doorbraken ze het concept dat organisch materiaal alleen kan worden verkregen uit het organisme. Om historische en gebruikelijke redenen gebruiken mensen echter nog steeds de naam organische stof.
De historische term ‘organisch’ dateert uit de 19e eeuw, toen vitalisten geloofden dat organische verbindingen alleen gebiosynthetiseerd konden worden. Deze theorie is gebaseerd op het fundamentele verschil tussen organische materie en ‘anorganische’; anorganische materie wordt niet gesynthetiseerd door vitaliteit. Maar later werd deze theorie ten val gebracht, in 1828, de Duitse chemicus Friedrich Wohler (Friedrich Wohler) voor het eerst met de anorganische ammoniumcyanaatsynthese van organisch materiaal - ureum {CO(NH2)2}. Deze belangrijke ontdekking werd echter niet meteen door andere scheikundigen onderkend, omdat ammoniumcyanaat nog niet anorganisch bereid was. Pas toen H.Kolbe in 1844 azijnzuur (CH3COOH) synthetiseerde, en Berthelot (MB erthelot) in 1854 oliën en vetten synthetiseerde, betrad de organische chemie het synthetische tijdperk, en een groot aantal organische stoffen werd via kunstmatige methoden gesynthetiseerd.
Mensen hebben een lange geschiedenis in het gebruik van organisch materiaal, en verschillende oude beschavingen in de wereld beheersen de technologie van het maken van wijn, azijn en karamel al lang. Er is vastgelegd dat in het oude China enkele relatief zuivere organische stoffen, zoals galluszuur, aconitine en mannitol, werden geproduceerd. Aan het einde van de 16e eeuw produceerde West-Europa ether, ethylnitraat, chloorethaan enzovoort. Omdat deze organische stof direct of indirect afkomstig is van dieren en planten, kunnen mensen op dat moment dus alleen uit dieren en planten stoffen halen die organische stof worden genoemd.
De ontwikkeling van synthetische organische materie heeft duidelijk gemaakt dat er in de natuurkunde geen duidelijke grens bestaat tussen organische materie en anorganische materie, maar er zijn wel enkele verschillen in hun samenstelling en eigenschappen. In termen van samenstelling bevat al het organische materiaal koolstof, meestal waterstof, gevolgd door zuurstof, stikstof, halogenen, zwavel, fosfor, enz., dus begonnen scheikundigen organisch materiaal te definiëren als koolwaterstoffen en hun derivaten. In de natuur zijn bij reacties in de organische chemie meestal alleen specifieke functionele groepen betrokken, waardoor de rest van het molecuul "aan de zijlijn" blijft; Bij complexe anorganische reacties draagt ​​vrijwel elk atoom in het molecuul bij aan de reactie.